วิธีกำหนดลมหายใจเข้า-หายใจออก เพื่อให้จิตเป็นสมาธิ

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ด้วยการปฏิบัติอย่างไรภิกษุจึงจะเป็นผู้พิจารณาเห็นกายในกายอยู่เสมอ คือภิกษุในพระศาสนานี้ ไปสู่ป่า ไปสู่โคนไม้ หรือไปสู่เรือนว่าง นั่งคู้บัลลังก์ ตั้งกายตรง ดำรงสติไว้เฉพาะหน้า

เธอมีสติหายใจออก มีสติหายใจเข้า (ตั้งสติไว้ที่จมูก)

1. เมื่อหายใจออกยาวก็รู้ชัดว่าเราหายใจออกยาว เมื่อหายใจเข้ายาวก็รู้ชัดว่าเราหายใจเข้ายาว
2. เมื่อหายใจออกสั้นก็รู้ชัดว่าเราหายใจออกสั้น เมื่อหายใจเข้าสั้นก็รู้ชัดว่าเราหายใจเข้าสั้น
3. ย่อมสำเนียกว่าเราจักเป็นผู้กำหนดรู้ตลอกกองลมทั้งปวง หายใจออก
4. ย่อมสำเนียกว่าเราจักเป็นผู้กำหนดรู้ตลอดกองลมทั้งปวง หายใจเข้า
5. ย่อมสำเนียกว่าเราจักระงับกายสังขาร หายใจออก (ทำลมหายใจออกให้เบาลง)
6. ย่อมสำเนียกว่าเราจักระงับกายสังขาร หายใจเข้า (ทำลมหายใจเข้าให้เบาลง)

พุทธพจน์นี้ตรง ๆ เลย ไม่เข้าใจตรงไหนให้ถามมา

ภาษาอังกฤษว่าอย่างนี้

“And how does a monk remain focused on the body in & of itself?

“There is the case where a monk – having gone to the wilderness, to the shade of a tree, or to an empty building – sits down folding his legs crosswise, holding his body erect and setting mindfulness to the fore [lit: the front of the chest].

Always mindful, he breathes in; mindful he breathes out. (mindful at nostril or at position you can feel the breath)

1. “Breathing in long, he discerns that he is breathing in long; or breathing out long, he discerns that he is breathing out long.
2. Or breathing in short, he discerns that he is breathing in short; or breathing out short, he discerns that he is breathing out short.
3. He trains himself to breathe in sensitive to the entire body
4. and to breathe out sensitive to the entire body.
5. He trains himself to breathe in calming bodily fabrication (make your inhale softer)
6. and to breathe out calming bodily fabrication (make your exhale softer).

Straight forward from the Buddha’s word. If you have any questions drop a comment