กลอนหลีกเร้น

วิปัสสนา ที่วัดป่า ดอนหายโศก

หลีกเร้นโลก เจ็ดวัน นั้นดีเหลือ

ทั้งหลวงพ่อ พระอาจารย์ ท่านเอื้อเฟื้อ

มากญาติโยม ต่างจุนเจือ และเมตตา

สองวันแรก ผ่านไป ใจแทบขาด

เหนื่อยอนาจ หนักใจ รอดไหมหนา

ทั้งเช้าสาย บ่ายค่ำ วิปัสสนา

ปวดเหน็บชา เหมือนร่างแยก แตกจากกัน

“นั่นโคนไม้ นั่นเรือนว่าง” อาจารย์สอน

สติอ่อน ปัญญาน้อย ค่อยขยัน

ดึกเช้าสาย บ่ายเย็น ทุกวี่วัน

ให้บากบั่น ทำความเพียร อย่างตั้งใจ

วันที่สาม มาถึง จึงได้เห็น

แสงโอภาส ฉ่ำเย็น เป็นไฉน

เป็นแสงสุข สว่างโล่ง กว่าแสงใด

น้ำตาไหล อาบแก้ม อย่างยินดี

เกิดปิติ สุขนิ่ง เฉพาะตน

ที่บุคคล จะเข้าถึง ซึ่งสุขนี้

ก้มลงกราบ ครูอาจารย์ อย่างปรีดี

ขอบุญนี้ จงส่งไป ให้ท่านเจริญ…สาธุ ฯ

โดย พีร์นิธิ อักษร ผู้หลีกเร้นรุ่นที่ ๙ (ผู้ช่วยงานธรรม รุ่นที่ ๑๑) ๑๒ ธ.ค. ๒๕๕๒