น้องนิโน่ Nong Nino อายุ 4 ปี

เมื่อวานนี้ ได้มีคณะจาก จังหวัดนนทบุรี โดยการนำของคุณ อดิศักดิ์ มาเข้าพบหลวงพ่อ ดร. ณ วัดป่าดอนหายโศก

บุคคลที่อายุน้อยที่สุด ที่ร่วมเดินทางมาด้วยก็คือ “น้องนี่โน่” (ดูรูปประกอบ)

ผู้ปกครองของน้องนี่โน่ ได้ถามหลวงพ่อเกี่ยวกับเรื่องหลักสูตรหลีกเร้นที่วัดป่าดอนหายโศก และ ได้คุยถึงเรื่องการทำสมาธิภาวนา หลวงพ่อจึงได้ชวน คณะ นี้นั่งสมาธิร่วมกัน ผู้ปกครองน้องนี่โน่ จึงได้ถามหลวงพ่อ ต่อดังนี้ว่า

ผู้ปกครองน้องนีโน่: “หลวงพ่อครับ แล้ว ทำฝึกสมาธินี่ ใช้เวลานานเท่าไหร่ครับ”

หลวงพ่อ ดร. : “ไม่นานหรอก สัก 3 นาที่นี่แหล่ะ”

(เร็วกว่า ต้ม มาม่า กินอีก เดี๋ยวนี้บางประเภทให้ต้ม 5 นาที)

ผู้ปกครองน้องนีโน่: “อ้าว !! แค่นี้เอง ก็นั่งสิ คิดว่าต้องฝึกกันเป็น ปีๆ หลายๆ ปี, แค่ 3 นาที 5 นาที ก็นั่งก็แล้วกัน”

คณะคุณอดิศักดิ์ทั้งคณะ รวมทั้งผู้ปกครองน้องนี่โน่ และ น้องนี่โน่เอง จึงได้ฝึกสมาธิภาวนากัน

การปฏิบัติ สมาธิวิปัสสนา ไม่ยาก ก็เพราะว่า “เรามีพระพุทธเจ้า” ที่มาบอก แสดง บัญญัติ ตั้ง เปิดเผย จำแนกแจงแจง ทำให้เป็นของที่เข้าใจง่าย การเจริญ พุทธานุสติ ก็ไม่ยาก เพราะเรามี พระพุทธเจ้า นี้เอง

สุดท้าย คณะนี้ จึงได้นั่งสมาธิ ที่ กุฏิหลวงพ่อ ดร. อยู่ทั้งสิ้นเกินกว่า 30 นาที, น้องนี่โน่ ยังทำได้ แล้วทำไม คนใช้อินเตอร์เนทเป็นอย่างท่านจะทำไม่ได้

ท่านใช้เวลาของท่านอย่างไร ในพรรษานี้?

หลวงพ่อจะเดินทางไปแสดงธรรม ที่ สนามบินสุวรรณภูมิ จังหวัดกรุงเทพมหานคร ณ ศูนย์ลูกเรือของการบินไทย มีรายละเอียดดังนี้

• วันที่: 9 มิถุนายน 2553
• เวลา: 1300 น. – 1600 น.
• สถานที่:  ศูนย์ลูกเรือ การบินไทย สนามบินสุวรรณภูมิ
• แผนที่:

ความนี้หลวงพ่อมีการสอนสมาธิแบบ “พุทโธ” และ “อานาปานสติ”​ มาอธิบายให้ฟังเพิ่มเติม

เจริญพร

หลวงพ่อ ดร. สะอาด

อย่างไรก็ตาม หลวงพ่อ ก็ได้เคยฝึก การทำสมาธิด้วยการบริกรรม “พุทโธ” ​ตามที่ครูบาอาจารย์ของท่านได้เคยสอน มาเป็นเวลานานเช่นเดียวกัน

การหลีกเร้นปฏิบัติที่วัดป่าดอนหายโศก เราเน้นเรื่องการปฏิบัติตาม ที่ พระพุทธเจ้าสอน คือ พุทธโอษฐ์ เพราะฉะนั้น เราควรต้องรักษาจิต มากกว่า รักษา “พุทโธ” หรือ รักษา “ลมหายใจ”

จุดประสงค์ของ post นี้ ก็เพื่อให้ลูกศิษย์ ลูกหาได้ทราบว่า การภาวนานั้น เอาจิตเป็นหลัก ไม่ได้เอาวิธีการเป็นหลัก

เอวัง

1. หลับเป็นสุข
2. ตื่นเป็นสุข
3. ไม่ฝันร้าย
4. เป็นที่รักของพวกมนุษย์
5. เป็นที่รักของพวกอมนุษย์
6. เทพยดารักษา
7. ไฟก็ดี ยาพิษก็ดี ศาตราก็ดี ไม่ต้องบุคคลนั้น
8. จิตตั้งมั่นได้รวดเร็ว
9. สีหน้าผุดผ่อง
10. ไม่หลงทำกาละ
11. เมื่อยังไม่บรรลุคุณวิเศษที่ยิ่งขึ้นไปย่อมเกิดในพรหมโลก

ในหลักสูตรการปฏิบัติ 7 วัน ที่วัดป่าดอนหายโศกนั้น นอกจากการทำเมตตาภาวนาทุกวันแล้ว ยังให้ทมีการทำำพรหมวิหารอื่นๆ ควบคู่ไปด้วย (ได้แก่ เมตตา กรุณา มุฑิตา อุเบกขา)

อหัง สุขิืโต โหมิ: ขอเราจงถึงซึ่งความสุขเถิด

นิทฺทุกโข โหมิ: ขอเราจงปราศจากความทุกข์เถิด

อเวโร โหมิ: ขอเราจงอย่าได้มีเวรมีภัยเลย

อัพยาปัชโฌ โหมิ: ขอเราอย่างได้มีความเบียดเบียนซึ่งกันและกันเลย

อะนีโฆ โหมิ: ขอเราจงอย่าได้มีความทุกข์กายทุกข์ใจเลย

สุขี อัตตานัง ปะริหะรามิ: ขอเราจงเป็นผู้มีความสุข รักษาตนอยู่เถิด

(ติดตามตอนต่อไปในเรื่องของอานิสงส์ของการแผ่เมตตา)

ความยินดีในการระคนด้วยหมู่ เป็นเสี้ยนหนามแก่ ผู้ยินดีในปวิเวก

การตามประกอบในสุภนิมิต เป็นเสี้ยนหนามแก่ ผู้ตามประกอบในอสุภนิมิต

การดูการเล่น เป็นเสี้ยนหนามแก่ ผู้คุ้มครองทวารในอินทรีย์ทั้งหลาย

การเกี่ยวข้องด้วยเพศตรงข้าม เป็นเสี้ยนหนามแก่ พรหมจรรย์

เสียง เป็นเสี้ยนหนามแก่ ปฐมฌาน

วิตกวิจาร เป็นเสี้ยนหนามแก่ ทุติยฌาน

ปีติ เป็นเสี้ยนหนามแก่ ตติยฌาน

อัสสาสะปัสสาสะ (ลมหายใจเข้า/ออก) เป็นเสี้ยนหนามแก่ จตุตถฌาน

สัญญาและเวทนา เป็นเสี้ยนหนามแก่ สัญญาเวทยิตนิโรธสมาบัติ

ราคะ เป็นเสี้นหนาม

โทสะ เป็นเสี้ยนหนาม

พวกเธอจงเป็นผู้ไม่มีเสี้ยนหนาม อยู่เถิด. พวกเธอจงเป็นผู้หมดเสี้ยนหนาม อยู่เถิด. พระอรหันต์ทั้งหลาย เป็นผู้ไม่มีเสี้ยนหนาม หมดเสี้ยนหนาม แล.

– ทสก. อํ. 24/145/72

เพราะฉะนั้น อย่าลังเลสงสัยในการปฏิบัติ จับหลักให้ได้ จะเอาลมหายใจอานาปานสติ หรือ เอา “พุทโธ” ก็ได้สักอย่างหนี่งแล้วก็ตั่งหน้าตั้งตาปฏิบัติอย่างจริงจัง

ผู้ปฏิบัติใหม่ต้องอยู่ใกล้ครูบาอาจารย์ที่ชำนาญแล้วถึงจะไม่ผิดพลาดได้

ภิกษุ ท.! อาการนอน ๔ อย่าง เหล่านี้ มีอยู่ สี่อย่าง อย่างไร เล่า ? สี่อย่างคือ เปตไสยา กามโภคิไสยา สีหไสยา ตถาคตไสยา

ภิกษุ ท.! เปรตไสยา (นอนอย่างเปรต) เป็นอย่างไรเล่า ? ภิกษุ ท.! โดยมาก พวกเปรต ย่อมนอนหงาย นี้เรียกว่า เปตไสยา

ภิกษุ ท.! กามโภคิไสยา (นอนอย่างคนบริโภคกาม) เป็นอย่างไร เล่า ? ภิกษุ ท.! โดยมาก คนบริโภคกาม ย่อมนอนตะแคงโดยข้างเบื้องซ้ายนี้เรียกว่า กามโภคิไสยา

ภิกษุ ท.! สีหไสยา (นอนอย่างสีหะ) เป็นอย่างไรเล่า ? ภิกษุ ท.! สีหะเป็นพญาสัตว์ ย่อมสำเร็จการนอนโดยข้างเบื้องขวา เท้าเหลื่อมเท้าสอดหางไว้ที่ระหว่างแห่งขา สีหะนั้นครั้นตื่นขึ้น ย่อมซะเง้อกายตอนหน้าขึ้นสังเกตกายตอนท้าย ถ้าเห็นความดิ้นเคลื่อนที่ของกาย (ในขณะหลับ) ย่อมมีความเสียใจเพราะข้อนั้น ถ้าไม่เห็น ย่อมมีความดีใจ นี้เรียกว่า สีหไสยา

ภิกษุ ท.! ตถาคตไสยา (นอนอย่างตถาคต) เป็นอย่างไรเล่า ? ภิกษุ ท.! ในกรณีนี้ ภิกษุ สงัดแล้วจากกาม สงัดแล้วจากอกุศลธรรมทั้งหลายเข้าถึง ฌานที่ ๑ ซึ่งมีวิตกวิจาร มีปีติและสุขอันเกิดแต่วิเวกแล้วแลอยู่ เพราะวิตกวิจารรำงับไป เธอเข้าถึง ฌานที่ ๒ อันเป็นเครื่อง่องใสแห่งใจในภายในสามารถให้สมาธิผุดขึ้นเป็นธรรมเอก ไม่มีวิตกวิจาร มีแต่ปีติและสุขอันเกิดแต่สมาธิแล้วแลอยู่ เพราะปีติจางหายไป เธอเป็นผู้เพ่งเฉยอยู่ได้ มีสติ มีความรู้สึกตัวทั่วพร้อม และได้เสวยสุขด้วยนามกาย เข้าถึง ฌานที่ ๓ อันเป็นฌานที่พระอริยเจ้าทั้งหลาย กล่าวสรรเสริญผู้ได้บรรลุว่า “เป็นผู้เฉยอยู่ได้ มีสติอยู่เป็นสุข” แล้วแลอยู่ เพราะละสุขและทุกข์เสียได้ เพราะความดับหายไปแห่งโสมนัส และโทมนัสในกาลก่อน เธอเข้าถึง ฌานที่ ๔ อันไม่ทุกข์และไม่สุขมีแต่สติอันบริสุทธิ์เพราะอุเบกขา แล้วแลอยู่ นี้เรียกว่า ตถาคตไสยา

ภิกษุ ท.! เหล่านี้ แล การนอน ๔ อย่าง

- จตุกก อ. ๒๑/๓๓๑/๒๔๖

การนอนอย่างพระพุทธเจ้าคือการเข้าฌานนอน, การนอนตะแคงซ้ายจะทำให้มีความรู้สึกทางเพศเกิดขึ้น

วิธีแก้การนอนไม่หลับ

1. ให้นอนตื่นอยู่ก่อนด้วยการตะแคงข้างขวา
2. กำหนดสติรู้ลมหายใจเข้า-ออกอยู่ที่จมูก
3. กำหนดรู้ลมไปเรื่อย ๆ แล้วน้อมจิตไปเพื่อการหลับพร้อมกำหนดเวลาตื่น (คือการลุกขึ้น)
4. นอนนั้นก็จะหลับ

เอวัง ฯ

ดังพรรณามาฉะนี้ ภิกษุย่อม…

• พิจารณาเห็นกายในกายภายในบ้าง
• พิจารณาเห็นกายในกายภายนอกบ้าง
• พิจารณาเห็นกายในกายทั้งภายในทั้งภายนอกบ้าง
• พิจารณาเห็นธรรมคือความเกิดขึ้นในกายบ้าง
• พิจารณาเห็นธรรมคือความเสื่อมในกายบ้าง
• พิจารณาเห็นธรรมคือทั้งความเกิดขึ้นและความเสื่อมในกายบ้าง

เธอย่อมเป็นอยู่อึกอย่างหนึ่ง คือเข้าไปตั้งสติว่ากายมี ก็เพียงสักว่าเอาไว้รู้ เพียงสักว่าเอาไว้อาศัยระลึกเท่านั้น เธอเป็นผู้ไม่ถุกตัณหาและทิฐิเข้าอิงอาศัย และไม่ถือมั้นอะไร ๆ ในโลก

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ด้วยการปฏิบัติอย่างนี้แล ภิกษุชื่อว่าพิจาณาเห็นกายในกายอยู่เสมอ

• ผม ขน เล็บ ฟัน หนัง
• เนื้อ เอ็น กระดูก ไขกระดูก
• ม้าม หัวใจ ตับ พังผืด ไต ปอด ไส้ใหญ่ ไส้น้อย
• อาหารใหม่ อาหารเก่า (อุจจาระ)
• ดึ เสลด หนอง เลือด
• เหงื่อ มันข้น น้ำตา มันเหลว น้ำลาย น้ำมูก ไขขัอ ปัสสาวะ

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เปรียบเหมือนไถ้มีปากสองข้าง เต็มด้วยธ้ญชาติต่างชนิดคือ ข้าวสาลี ข้าวเปลือก ถั่วเขียว ถั่วเหลือง งา ข้าวสาร บุรุษมีนัยน์ตาดีแก้ไถ้นั้นแล้ว พึงเห็นได้ว่า นี่ข้าวสาลี นี่ข้าวเปลือก นี่ถั่วเขียว นี่ถั่วเหลือง นี่งา นี่ข้าวสาร ฉันใด ภิกษุก็ฉันนั้นเหมือนกัน ย่อมพิจารณาเห็นกายนี้แหละแต่พื้นเท้าขึ้นไป แต่ปลายผมลงมา มีหนังเป็นที่สุดรอบ เต็มไปด้วยของไม่สะอาดมีประการต่าง ๆ ว่ามีอยู่ในกายนี้ คือ ผม ขน เล็บ ฟัน หนัง เนื้อ เอ็น กระดูก ไขกระดูก ม้าม หัวใจ ตับ พังผืด ไต ปอด ไส้ใหญ่ ไส้น้อย อาหารใหม่ อาหารเก่า (อุจจาระ) ดี เสลด หนอง เลือด เหงื่อ มันข้น น้ำตา มันเหลว น้ำลาย น้ำมูก ไขขัอ ปัสสาวะ

ดังพรรณามาฉะนี้ ภิกษุย่อม…

• พิจารณาเห็นกายในกายภายในบ้าง
• พิจารณาเห็นกายในกายภายนอกบ้าง
• พิจารณาเห็นกายในกายทั้งภายในทั้งภายนอกบ้าง
• พิจารณาเห็นธรรมคือความเกิดขึ้นในกายบ้าง
• พิจารณาเห็นธรรมคือความเสื่อมในกายบ้าง
• พิจารณาเห็นธรรมคือทั้งความเกิดขึ้นและความเสื่อมในกายบ้าง

เธอย่อมเป็นอยู่อึกอย่างหนึ่ง คือเข้าไปตั้งสติว่ากายมี ก็เพียงสักว่าเอาไว้รู้ เพียงสักว่าเอาไว้อาศัยระลึกเท่านั้น เธอเป็นผู้ไม่ถุกตัณหาและทิฐิเข้าอิงอาศัย และไม่ถือมั้นอะไร ๆ ในโลก

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ด้วยการปฏิบัติอย่างนี้แล ภิกษุชื่อว่าพิจาณาเห็นกายในกายอยู่เสมอ