สัตตาหการณียะ

พระพุทธเจ้าได้ทรงอนุณาติให้ภิกษุเดินทางได้ในระหว่างพรรษาโดยให้กลับภายใน ๗ วัน ในเมื่อมีความจำเป็นเกิดขึ้นที่เรียกว่า “สัตตาหกาณียะ” ดังต่อไปนี้

  1. ทายกปรารถนาจะบำเพ็ญกุศล ส่งคนมานิมนต์ กรณีเช่นนี้ ทรงอนูญาตให้ไปได้ เฉพาะที่เขาส่งคำนิมนต์มา ถ้าไม่ส่งคำนิมนต์มาไม่ให้ไป
  2. เพื่อนสหธัมมิก ๕​ คือ ภิกษุ, ภิกษุณี, นางสิกขามานา, สามเณร, สามเณรี เป็นไข้ ภิกษุปรารถนาจะช่วยแสวงหาอาหาร, ยารักษาโรค หรือเป็นผู้พยาบาล ก็ไปได้
  3. มารดาบิดาเป็นไข้ ส่งคนมานิมนต์หรือรู้เข้าไปได้ ส่วนญาติหรือผู้อยู่อาศัยกับภิกษุไข้ ส่งคนมานิมนต์จึงไปได้ ถ้าไม่ส่งคนมาไม่พึงไป
  4. มีเหตุซ่อมเสนาสนะตรัสว่า อนุญาติให้ไปได้เพราะกรณียะของสงฆ์ 
หมายเหตุ- เมื่อเพื่อนสหธัมมิกเกิดความไม่ยินดี เกิดความรังเกียจ หรือเกิดความเห็นผิดขึ้น ไปเพื่อระงับเหตุนั้น​ ๆ, เมื่อเพื่อนสหธัมมิก (เฉพาะภิกษุ, ภิกษุณี) ต้องอาบัติสังฆาทิเสส ปรารถนาจะออกจากอาบัติในขั้นใด ๆ ก็ตาม, เมื่อสงฆ์จะทำสังฆกรรมลงโทษภิกษุรูปหนึ่ง ภิกษุรูปที่จะถูกลงโทษต้องการให้ไปก็ไปได้ เพื่อจะช่วยไกล่เกลี่ยไม่ให้ต้องทำกรรม หรือให้ลงโทษเบาลง เพื่อให้ปฏิบัติโดยชอบด้วยพระวินัย หรือปลอบใจ เป็นต้น, เมื่อนางสิกขามานา หรือสามเณร ปรารถนาจะสมาทานสิกขาบท ถามปี หรือจะบวช ไปเพื่อช่วยเหลือในการนั้นได้.
Advertisements
This entry was posted in พระวินัย. Bookmark the permalink.